Wszystko, co musisz wiedzieć

Układ krążenia

Układ krążenia wykorzystywany jest w zabiegach balsamacji zwłok oraz iniekcji tanatokosmetycznej.

Układ krwionośny człowieka (łac. sistema sanguiferum hominis) — układ zamknięty, w którym krew (łac. sanguis) krąży w systemie naczyń krwionośnych, a serce (łac. cor) jest pompą wymuszającą nieustanny obieg krwi. Układ ten wraz z układem limfatycznym (łac. sistema lyphaticum) tworzą układ krążenia (łac. sistema circulatorium) .

Krążenie krwi odkrył William Harvey. Rola serca w krążeniu krwi nie była rozpoznana aż do opublikowania pracy Harveya w 1628 roku. Metodą eksperymentalną Harvey ustalił, że krew w żyłach zawsze płynie w kierunku serca.

Naczynia krwionośne (łac. vasa) można podzielić na:

• żyły (łac. venae)
• tętnice (łac. arteriae)
• włosowate naczynia krwionośne

Krew wypływa z serca tętnicami, a wraca żyłami. Im dalej od serca, tym ciśnienie krwi (łac. tensio sanguinis) jest mniejsze. Cofaniu się krwi zapobiegają zastawki w żyłach. Układ krwionośny składa się z serca — pompy zalewowo-tłoczącej z własnymi naczyniami wieńcowymi — oraz tętnic, żył i sieci naczyń włosowatych.

Duży krwiobieg

Krew bogata w tlen wypływa z lewej komory serca przez zastawkę aortalną do aorty, rozgałęzia się na mniejsze tętnice, tętniczki, a następnie przechodzi przez sieć naczyń włosowatych we wszystkich narządach ciała. Krew powracająca żyłami jest odtlenowana i przechodzi do prawego przedsionka serca, po czym przez zastawkę trójdzielną wpływa do prawej komory.

Mały krwiobieg

Odtlenowana krew wypompowywana jest z prawej komory przez zastawkę pnia płucnego do pnia płucnego, który rozgałęzia się na dwie tętnice płucne. W płucach (łac. pulmones) dochodzi do wymiany gazowej. Utlenowana krew powraca żyłami płucnymi do lewego przedsionka, skąd przez zastawkę dwudzielną (mitralną) wpływa do lewej komory.

Układ wrotny wątroby

Układ składa się z żyły wrotnej (łac. vena portae) , żyły krezkowej górnej i śledzionowej. Zadaniem tego układu jest przekazanie do wątroby (łac. iecur, hepar) substancji pobranych przez układ pokarmowy — od substancji odżywczych po toksyny.

Krążenie płodowe

O krążeniu płodowym mówimy podczas rozwoju płodu w łonie matki, gdy nie jest ono zdolne do wymiany gazowej przez własne płuca. Krew dwoma tętnicami pępkowymi przechodzi z płodu do łożyska, gdzie zostaje natlenowana. Następnie żyłą pępkową wraca do płodu i przez wątrobę dążą do żyły głównej dolnej, biegnącej do prawego przedsionka serca.

Wymieszana krew prawego przedsionka obiera dwie drogi: przez otwór owalny (foramen ovale) do lewego przedsionka i dalej do krwiobiegu wielkiego, lub przez prawą komorę i pniem płucnym (oraz przewodem Botala) do aorty. Krew z krążenia wielkiego wraca tętnicami pępkowymi do łożyska.

Funkcje układu krwionośnego

• transport gazów oddechowych
• transport substancji odżywczych
• transport zbędnych produktów przemiany materii
• transport hormonów
• rola odpornościowa
• utrzymanie stałej temperatury ciała
• utrzymanie stałego pH = 7,35–7,45

Choroby układu krwionośnego

• tętniak i żylak
• miażdżyca
• żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
• choroba Bürgera (zakrzepowo-zarostowe zapalenie tętnic)
• zespół Takayasu
• choroba Kawasaki
• choroba Raynauda

Sekcja zwłok

Sekcja zwłok (gr. autopsia — zobaczyć na własne oczy, łac. sectio — rozcięcie) — badanie pośmiertne (łac. post mortem) , którego celem jest najczęściej ustalenie przyczyny zgonu.

Wyróżnia się sekcję naukową (anatomopatologiczną) oraz sądowo-lekarską. Sekcję naukową przeprowadza lekarz patomorfolog lub medycyny sądowej — w zakładach opieki zdrowotnej i placówkach dydaktycznych. Na mocy prawa sekcji powinny zostać poddane zwłoki:

• niemowlęcia
• kobiety w ciąży i połogu
• chorego, który zmarł przed upływem 12 godzin od przyjęcia do szpitala lub w drodze do niego
• wszystkie przypadki śmierci gwałtownej (skutek urazu)

Sekcję sądowo-lekarską wykonuje się w każdym przypadku podejrzenia przestępczego spowodowania śmierci — dokonuje jej biegły lekarz specjalista medycyny sądowej, w obecności prokuratora lub sędziego (art. 209 k.p.k.).

Sekcja polega na oględzinach zewnętrznych i otwarciu trzech jam ciała: jamy czaszki , klatki piersiowej i jamy brzusznej . Zadaniem lekarza jest poszukiwanie morfologicznych wykładników procesu chorobowego. Podczas badania pobiera się materiał do badań histopatologicznych, immunohistochemicznych, toksykologicznych i biochemicznych. Sekcję zwłok wykonuje się 12 godzin po zgonie .

Układ kostny człowieka

Szkielet (łac. systema sceleti) — wszystkie kości składające się na ciało człowieka. U dorosłego: 206 kości, waga ok. 10–12 kg.

Szkielet człowieka dzieli się na szkielet osiowy (czaszka, kręgosłup, żebra, mostek) oraz szkielet kończyn górnych i dolnych z ich obręczami.